Stowarzyszenie Dziedzictwo i Pamięć oraz Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zapraszają na finisaż wystawy prac Miry Żelechower-Aleksiun oraz wierszy Mariusza Olbromskiego z książki "Wieża czasu"

30 listopada (środa) 2022 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy

Plakat [pdf]

W programie prezentacja autorska „Bruno Schulz i muzea w Drohobyczu mu poświęcone - refleksje Mariusza Olbromskiego”

Wydarzenie dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Mariusz Olbromski ur. 1955 r. w przygranicznym Lubaczowie w rodzinie inteligenckiej o korzeniach kresowych. Studiował w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i Uniwersytecie Wrocławskim, jest z wykształcenia polonistą i filologiem klasycznym, z praktyki – muzealnikiem. Po ukończeniu studiów wrócił do rodzinnego miasta. Był współzałożycielem i przez 10 lat prezesem Klubu Inteligencji Katolickiej w tym mieście, które po wojnie na ponad pół wieku stało się stolicą wypędzonych ze Lwowa arcybiskupów lwowskich i w którym zamieszkało również szereg rodzin zza wschodniej granicy. Od 1990 r. przez 10 lat kierował rozwojem kultury w woj. przemyskim jako dyrektor wojewódzkiego wydziału kultury, budując od podstaw nowe zasady funkcjonowania instytucji kultury, a także współpracę w tej dziedzinie z miastami na terenie obecnej Ukrainy, a szczególnie ze Lwowem, Drohobyczem, Krzemieńcem. Intensywnie wspierał odrodzenie i rozwój polskich towarzystw kultury na tamtym terenie. Był członkiem redakcji „Gazety Lwowskiej”, a później kwartalnika „Lwowskie Spotkania”, gdzie ogłaszał liczne artykuły i wiersze. Podejmował szereg inicjatyw ważnych dla polskich środowisk na Ukrainie, m.in.: Festiwale Kultury Polskiej, Dni Zbigniewa Herberta we Lwowie, Konkursy Literackie im. Kazimierza Wierzyńskiego, Dni Franciszka Karpińskiego w Stanisławowie; angażował się w organizację Muzeum Juliusza Słowackiego w Krzemieńcu i Muzeum Józefa Conrada-Korzeniowskiego w Berdyczowie. Wniósł ideę utworzenia Muzeum Aleksandra Fredry w Rudkach oraz Muzeum Mikołaja Reja w Zurawnie nad Dniestrem.
Po przemianach administracyjnych został na 10 lat dyrektorem Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej.
Doprowadził do wybudowania nowoczesnego i okazałego gmachu Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej oraz utworzenia nowych oddziałów: Muzeum Historii Miasta Przemyśla, a także unikalnego Muzeum Dzwonów i Fajek. Od kilku lat kieruje działalnością Muzeum Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w Stawisku w Podkowie Leśnej pod Warszawą, gdzie odbywają się spotkania z udziałem wybitnych intelektualistów, a od trzech lat spotkania literatów – Wiosny Poetyckie. Organizowane są liczne wystawy i koncerty.
Poeta debiutował w latach 80. w bezdebitowej, warszawskiej „Młodzieży Katolickiej” redagowanej przez ks. Jerzego Popiełuszkę. Opublikował książki: „Dwie podróże”, „Niepojęte, niewysłowione”, „W poszukiwaniu zagubionych miejsc”, „Poemat jednej nocy”, „Lato w Krzemieńcu. Legendy znad Ikwy”, a także zarys historii literatury polskiej, będący zarazem bogato ilustrowanym albumem: „Śladami słów skrzydlatych. Pomniki pisarzy i poetów polskich na Kresach Południowych dawnej Rzeczypospolitej. Jest autorem książek „Róża i Kamień. Podróże na Kresy” oraz „Dwa skrzydła nadziei” – poetyckiej refleksji o pielgrzymkach Jana Pawła II do Lubaczowa i Lwowa, a także współautorem okolicznościowego wydawnictwa „Józef Conrad-Korzeniowski marynarz z Kresów”. Wydania jego utworów ubogacają grafiki Tadeusza Nuckowskiego i Krystyny Grzegockiej oraz fotografie Adama Bujaka, Ludwika Gronowskiego, Krzysztofa Hejke, Arturo Mari, Jana Skłodowskiego i in. Do poematów „Rozważania Lubaczowskie” i „Poemat jednej nocy” muzykę skomponował Andrzej Schmidt – „Wincenty z Krakowa”, dawniej współpracujący z Piwnicą pod Baranami.
Laureat konkursów literackich. Ogłaszał utwory w czołowych periodykach, w „Akcencie”, „Arce”, „Frazie”, „Toposie”, „Twórczości”. Od wielu lat publikuje w „Roczniku Lwowskim” i „Kurierze Galicyjskim”. W twórczości swej rozwija tematykę kresową, a szczególnie jest mu bliska refleksja o dziejach kultury polskiej, żydowskiej, ukraińskiej na obszarze pogranicza.
Misję podtrzymywania wielowiekowych związków z Ukraińcami, budowania porozumienia i współpracy między elitami kultury obu narodów, realizował w ciągu ostatnich kilkunastu lat, współorganizując spotkania intelektualistów polskich i ukraińskich w Krzemieńcu pod nazwą Dialog Dwóch Kultur. Plonem ich jest, między innymi, kilkanaście tomów rocznika naukowo-literackiego, a także szereg wystaw, jak również tablic pamiątkowych m.in. dla świętego Jana Pawła II oraz Juliusza Słowackiego.
Prace Miry Żelechower-Aleksiun, zamieszczone w tej książce, są – w odczuciu poety – wyjątkowym darem losu i niezwykłym osiągnięciem artystycznym.

Mira Zelechower-Aleksiun urodzona w Millerowie nad Donem 1941 r., gdzie rodzice znaleźli się jako uciekinierzy po wybuchu II wojny światowej. Powróciła z matką do Polski po zakończeniu wojny w 1945 roku na tzw. Ziemie Odzyskane bez ojca, który został zamordowany przez nazistów. Studia w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie Akademia Sztuk Pięknych) we Wrocławiu. Dyplom w Katedrze Malarstwa Architektonicznego u prof. Stanisława Dawskiego w 1966 r. Poza malarstwem zajmowała się również scenografią. Współpracowała z Włodzimierzem Hermanem w Teatrze Studenckim Kalambur, Jerzym Bielunasem, Kazimierzem Braunem we Wrocławskim Teatrze Współczesnym, Wiesławem Hejno w Teatrze Lalek we Wrocławiu, a od 1987 r. z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych Gardzienice (z Włodzimierzem Staniewskim) oraz Teatrem Pieśń Kozła (z Grzegorzem Bralem i Anną Zubrzycki). W dorobku ma udział w ponad 80 wystawach zbiorowych i indywidualnych. Za najbardziej znaczące uważa uczestnictwo w wystawie „Polaków portret własny” w 1979 w Krakowie. W latach 80. XX w. współtworzyła ruch kultury niezależnej, współorganizowała Krajowe Biennale Młodych Droga i Prawda. W 2007 we współpracy z Teatrem Duble Edge z USA (Ashfield) stworzyła scenografię do spektaklu „Republic of Dreams”, której kontynuacją był cykl obrazów „Kalendarz Pamięci według Brunona Schulza”. Pierwszy raz cykl ten pokazany był w Nowym Jorku w teatrze La Mamma wraz ze spektaklem. Potem wielokrotnie wystawiany w kraju. W wielowarstwowej przestrzeni „Sklepów cynamonowych” artystka odnalazła dobrze sobie znany rytm żydowskiego kalendarza. Snuje w nim wielopoziomową narrację – obrazuje okruchy, ślady przeszłości i teraźniejszości, ukryte w rozmaitych niszach, wąwozach, skalnych rozpadlinach. Pełny biogram artystki opracowała Monika Braun w książce wydanej przez wydawnictwo Via Nova w 2016 r. pt. „Mona. Opowieść o życiu malarki”, w której autorka z życia Miry uczyniła materię literacką. Obrazy Miry Żelechower-Aleksiun znajdują się w kolekcjach Muzeum Watykańskiego, Wilhelm-Hack-Museum w Ludwigshafen, Muzeum Narodowego w Warszawie i Muzeum Narodowego we Wrocławiu oraz zbiorach prywatnych. Mieszka we Wrocławiu.
Strona artystki: www.jaromiramona.pl