Towarzystwo Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich oraz Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zapraszają na wykład prof. Stanisława Nicieji pt. "Kresowa Atlantyda. Historia i mitologia miast Kresowych"

W ramach spotkania projekcja filmu o Kosowie Huculskim na Pokuciu koło Śniatyna oraz prezentacja IX tomu ''Kresowej Atlantydy''
23 marca (czwartek) 2017 roku o godz. 16.00
Wstęp wolny

Plakat [pdf]

Okładka książki S. Nicieji pt. "Kresowa Atlantyda. Historia i mitologia miast Kresowych. Tom IX" [pdf]

W IX tomie „Kresowej Atlantydy” autor wyprawia się w trzech kierunkach. Pierwszy – na słoneczne, gorące Pokucie, nad granicę rumuńską, do Śniatyna, do miasta, które Zbigniew Cybulski nazwał najpiękniejszym w II Rzeczypospolitej. Jest tam zapis kilkudziesięciu sag rodzinnych i dzieje „złotego pociągu”, którym wywieziono 80 ton polskiego złota, ratując je przed hitlerowską grabieżą. Jest też historia artystów z Wesołej Lwowskiej Fali. Drugi kierunek to wschodnie Podole – Pików, miejsce urodzenia najsławniejszego z rodu Potockich: Jana Potockiego, autora światowego bestselleru „Rękopisu znalezionego w Saragossie”. Prof. Nicieja dotarł tam i pisząc esej o fenomenie artystycznym Jana Potockiego, zdokumentował to, co zostało dziś w legendzie tej okolicy. Trzeci kierunek autorskiej wyprawy to Wołyń – Krzemieniec i okolice, miasto Słowackiego i wspaniałej uczelni nazwanej Atenami Wołyńskimi. Autor ukazuje Wołyń mieszczański, świat bohemy krzemienieckiej i urodę krajobrazowo-architektoniczną tej dzielnicy. Przypomina piękne legendy tworzone od czasów królowej Bony do dnia dzisiejszego. Prof. Nicieja dopełnia w sposób oryginalny i sugestywny obraz Wołynia z filmu Wojciecha Smarzowskiego, dając mu rys nie tylko tragiczny. Tom zawiera około 300 zupełnie unikatowych fotografii z precyzyjnymi opisami, kto na nich się znajduje, a rytm narracji wzbogaca licznymi anegdotami.

Prof. Stanisław Sławomir Nicieja urodzony 4 października 1948 roku w Strzegomiu, polski historyk i historyk sztuki XIX i XX wieku, profesor nauk humanistycznych, rektor Uniwersytetu Opolskiego, senator V kadencji. Ukończył studia na Wydziale Filologiczno-Historycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu, uzyskując tytuł zawodowy magistra historii. W 1977 obronił doktorat w zakresie nauk humanistycznych (na podstawie pracy poświęconej Julianowi Leszczyńskiemu), w 1982 uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1989 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. Odbył staże na Uniwersytecie im. Iwana Franki we Lwowie (1978–1979), w Instytucie Historii PAN (1981–1982), uzyskał stypendium Bolesława Krokowskiego w Nancy i Paryżu (1986), stypendium Fundacji Lanckorońskich w Londynie (1990–1991), stypendium Fundacji Tadeusza Zabłockiego w Londynie (1992), stypendium Polskiej Fundacji Kulturalnej w Londynie (1993). Po przekształceniu WSP w Uniwersytet Opolski (w 1994) pełnił funkcję rektora tej uczelni w latach 1996–2002. Ponownie został wybrany na trzyletnią kadencję w 2005 roku. W 2008 nie ubiegał się o reelekcję. 16 marca 2012 został ponownie wybrany na to stanowisko. Zasiadał m.in. w Polsko-Ukraińskiej Komisji do spraw Renowacji Cmentarza Łyczakowskiego we Lwowie (1989–1993), zespole Odbudowy Cmentarza Orląt we Lwowie (od 1993), Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (od 1994), komitecie redakcyjnym Słownika Biograficznego Polonii Świata w Paryżu (od 1992), redakcji miesięcznika „Semper Fidelis” (1989–1993), radzie programowej Polskiego Radia Opole (1993–1999). Publikował m.in. w „Zeszytach Historycznych” w Paryżu, „Dziejach Najnowszych”, „Odrze”, „Kresach Literackich”, „Przeglądzie Wschodnim”, „Życiu Literackim”, „Pulsie” w Londynie, „Orle Białym” w Londynie, „Tygodniu Polskim” w Londynie, „Kwartalniku Historycznym”, „Mówią Wieki”. Laureat nagród: im Juliusza Ligonia (1989), „Życia Literackiego” (1989), „Przeglądu Technicznego” (1989), Polskiej Fundacji Kulturalnej w Londynie im. Edwarda Raczyńskiego (1991), „Przeglądów Wschodniego” (1993), nagrody „Polityki” (1999), Nagrody Literackiej Wojewody Opolskiego (1990), nagrody I stopnia Ministra Edukacji Narodowej za osiągnięcia naukowe (1986, 1991, 1999), tytułu Zasłużony Obywatel Miasta Opola. W 2005 odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 1993 otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Źródło: Wikipedia
Dodatkowe informacje

Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na spotkanie z dr. Maciejem Łagiewskim w ramach cyklu ''Dowód Tożsamości''

Koncepcja i realizacja Ewa Gil-Kołakowska
Prowadzenie: Elżbieta Kościelak, Ewa Gil-Kołakowska
Prezentacja poezji oraz fragmentów książki "Dowód Tożsamości" Agnieszka Nowakowska
21 marca (wtorek) 2017 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy

Plakat [pdf]

Dr Maciej Łagiewski ur. 8 maja 1955 we Wrocławiu – polski prawnik i historyk, dyrektor Muzeum Historycznego we Wrocławiu oraz Muzeum Miejskiego Wrocławia. W młodości był lekkoatletą. Zdobył wicemistrzostwo Polski w 1975 w sztafecie 4 × 100 m w barwach SZS-AZS Wrocław. Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Wrocławskiego. W 2000 na Uniwersytecie Opolskim uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie rozprawy zatytułowanej „Macewy mówią” – panteon wrocławskich Żydów. Zawodowo związany z Muzeum Miejskim Wrocławia. W 1991 został dyrektorem Muzeum Historycznego, a w 2000 objął stanowisko dyrektora składającego się z sześciu oddziałów Muzeum Miejskiego Wrocławia. Specjalizuje się w historii Wrocławia i Śląska, opublikował liczne prace poświęcone dziejom i architekturze Wrocławia. Opracował scenariusz poświęconego Żydom filmu dokumentalnego Oni żyli wśród nas w ramach festiwalu Wratislavia Cantans 1990. Jest również twórcą Galerii Sławnych Wrocławian, autorem wystawy Wrocławscy Żydzi 1850–1944, realizatorem wystaw Salvador Dalí – Grafika, malarskiej kolekcji Wojciecha Fibaka, prac Franciszka Starowieyskiego, prac Jerzego Dudy-Gracza i innych. Działa na rzecz utrzymania i odnowienia wrocławskich zabytków, wspierając renowacje m.in. pałacu królewskiego, Starego Cmentarza Żydowskiego, ratusza.
Wybrane publikacje:
Stary Cmentarz Żydowski we Wrocławiu (1986)
Mosty Wrocławia (1989)
Macewy mówią (1991)
Herb Wrocławia w architekturze miasta (1992)
Reise nach Breslau. Spurensuche in der Metropole Schlesiens (1993)
Wrocławscy Żydzi 1850–1944 (1994)
Wrocław - co warto zobaczyć (1995)
Wrocław wczoraj (1996)
Wrocław na starej karcie pocztowej 1897–1938 (1998)
Wielcy wrocławianie. Galeria popiersi we wrocławskim Ratuszu (2003)
Źródło: Wikipedia
Dodatkowe informacje - Wikipedia

Ewa Gil-Kołakowska
Pomysłodawczyni oraz autorka koncepcji i scenariusza spotkań Dowód Tożsamości. Dziennikarka, specjalizująca się w wywiadach z ludźmi kultury i sztuki. Rozmowy – m.in. : z Tadeuszem Kantorem, Gustawem Holoubkiem, Zbigniewem Zapasiewiczem, Czesławem Niemenem, Agnieszką Osiecką, Franciszkiem Starowieyskim czy Jerzym Dudą-Graczem – publikowała na łamach Magazynu Tygodniowego GR, Przeglądu, Angory i XL. Współpracowała też z tygodnikiem Wprost, Gazetą Wyborczą, Wieczorem Wrocławia, West Zeitung, miesięcznikami Machina i WOW. W trakcie wieloletniej pracy dziennikarskiej zajmowała się również reportażem oraz krytyką teatralną i filmową. W latach 1991-1994 redaktor naczelna magazynu E’LA. Autorka książek: La, la, la, la…, Dowód Tożsamości, Mam jedno oko zielone…, Opowieści wigilijne o wieczerzy, kolędach, Herodzie… oraz wydanej rok temu książki - Opowieści bielsze niż śnieg. Pomysłodawczyni i producentka albumu i koncertu Alkimja Justyny Steczkowskiej, płyty i koncertu Kazika Staszewskiego Piosenki Toma Waitsa, płyty polsko-jamajskiej formacji RASTASIZE Day by Day, zrealizowanej w studiu Boba Marleya na Jamajce, a także albumu z utworami Kurta Tucholsky’ego w interpretacji Krystyny Tkacz. Realizatorka teledysków, autorka scenariuszy, satyryk. Cykl wieczorów w Klubie Muzyki i Literatury - Dowód Tożsamości, to jej kolejne dziennikarskie spotkania z ludźmi których lubi, ceni i szanuje.

Elżbieta Kościelak - absolwentka kulturoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego. Od ponad 25 lat niezależna krytyczka i kuratorka wystaw plastycznych. W 2003 roku założyła autorską galerię sztuki współczesnej prezentując twórczość artystów różnych generacji, także przy współpracy z muzeami i galeriami w kraju i za granicą.

Agnieszka Nowakowska - absolwentka Last Studio, aktorka Teatru Katarynka, studentka IV roku Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie ( filia we Wrocławiu ). Oprócz aktorstwa, jej pasją jest też śpiew, taniec i wszelki ruch sceniczny, a także fotografia, którą rozwijała w Akademii Fotografii w Krakowie. Fascynuje ją również sztuka masażu, a przede wszystkim jego wpływ na rozwój głosowy i aktorski. Na swoim zawodowym koncie ma nie tylko role teatralne i filmowe, ale też udział w licznych warsztatach doskonalących sztukę aktorskiej kreacji, m.in. Warsztaty z Romanem Siwulakiem, członkiem Zespołu Teatru Cricot 2 Tadeusza Kantora, Warsztaty "Stanisławski i Czechow we współczesnym teatrze rosyjskim" prowadzone przez Sergeia Timofeera w Teatrze XL w Warszawie, jak również Warsztaty Śpiewu z Emmą Bonnici i Samem Altym.