VIII Spotkanie inicjatorów budowy pomnika Tadeusza Różewicza we Wrocławiu

27 kwietnia (czwartek) 2023 roku o godz. 18.00
Wstęp z zaproszeniami

Plakat [pdf]

Tadeusz Różewicz (ur. 9 października 1921 r. w Radomsku, zm. 24 kwietnia 2014 r. we Wrocławiu) – polski poeta, dramaturg, prozaik, scenarzysta filmowy, należy do grona najwybitniejszych i wszechstronnych pisarzy, wielokrotnie wymieniany jako kandydat do Nagrody Nobla, jego twórczość przełożono na 49 języków. Autor m.in. zbiorów wierszy i poematów „Niepokój” (1947), „Formy” (1958), „Nic w płaszczu Prospera” (1962), „Na powierzchni poematu i w środku” (1983), „Płaskorzeźba” (1991), „Matka odchodzi” (1999), dramatów: „Kartoteka” (1960), „Świadkowie albo Nasza mała stabilizacja” (1964), „Białe małżeństwo” (1975), „Do piachu” (1979). „Tadeusz Różewicz był największym z żyjących poetów i pisarzy polskich. Był również znakomitym dramaturgiem. Różewicz zmienił polską poezję, stworzył jej nowy typ, co jest widoczne już w pierwszym jego tomie 'Niepokój'. Z biegiem lat obserwowaliśmy również, jak zyskuje na znaczeniu jego proza. Twórczość Różewicza bardzo silnie zapisała się w historii polskiej literatury. Wielu młodych poetów po nią sięga, często też nie uświadamiając sobie, że inspirują się Różewiczem” – tak wspominał T. Różewicza profesor Jacek Łukasiewicz.
Źródła: Wikipedia, instytutksiazki.pl

    

Towarzystwo Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich, spotkanie

27 kwietnia (czwartek) 2023 roku o godz. 16.00
Wstęp wolny. Zapraszamy

Plakat [pdf]

W programie projekcja filmu
4 LIPCA O ŚWICIE WE LWOWIE
Reżyseria: Marian Bekajło
Scenariusz: Marian Bekajło, Jerzy Janicki

Film opowiada o zamordowaniu wybitnych polskich uczonych, profesorów uczelni lwowskich. 4 lipca 1941 r., na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie, Niemcy (specjalny oddział Einsatzkommando) rozstrzelali ponad dwudziestu profesorów, a także członków ich rodzin oraz osoby, które przebywały z nimi w chwili aresztowania. Od niemieckich kul zginęło wówczas ok. 40 osób, wśród nich m.in. profesorowie: Antoni Cieszyński, Władysław Dobrzaniecki, Jan Grek, Jerzy Grzędzielski, Edward Hamerski, Henryk Hilarowicz, Włodzimierz Krukowski, Roman Longchamps de Berier, Antoni Łomnicki, Witold Nowicki, Tadeusz Ostrowski, Stanisław Piłat, Stanisław Progulski, Roman Rencki, Włodzimierz Sieradzki, Adam Sołowij, Włodzimierz Stożek, Kazimierz Vetulani, Kasper Weigel, Roman Witkiewicz, a także Tadeusz Boy-Żeleński. Niemcy nie poprzestali na zbrodni dokonanej 4 lipca. Prawdopodobnie następnego dnia zamordowali doc. Stanisława Mączewskiego. Kilka dni później ujęli i rozstrzelali pracowników naukowych Akademii Handlu Zagranicznego Henryka Korowicza i Stanisława Ruziewicza. Kolejną ofiarą był b. premier II Rzeczypospolitej Kazimierz Bartel profesor Politechniki Lwowskiej, którego rozstrzelano 26 lipca. Zamordowani Polacy nie doczekali się godnego pochówku. Jesienią 1943 r. ich zwłoki zostały odkopane, a następnie spalone w pobliskim Lesie Krzywczyckim. Ślady zbrodni uległy zatarciu. 47 lat od czasu tego mordu, w 1988 r., Lwów odwiedziły rodziny zamordowanych profesorów. Starsi z nich (dzieci zamordowanych profesorów) wspominają lata swojej młodości we Lwowie, a przede wszystkim opowiadają o chwilach grozy związanych z wtargnięciem do ich domów w nocy z 3 na 4 lipca 1941 r. SS, Gestapo i Żandarmerii Polowej oraz samym aresztowaniem. Cała grupa odwiedza miejsca związane z tą tragedią: uczelnie lwowskie, ulice i domy, gdzie mieszkali, budynek, gdzie mieściła się Bursa Abrahamowicza, wówczas siedziba Gestapo, wreszcie Wzgórza Wuleckie - miejsce rozstrzelania.