W nowej książce poetyckiej – Zamierzch znajdziemy m.in. coś o barierze między językiem a światem, o dziwnej łączności z antycznym repozytorium idei oraz o nieokreślonym niepokoju ontycznym i ontologicznym, którego próbę opisu zawiera dłuższy wiersz tytułowy.
O poezji Jacka Świłły napisali m.in.
„Jacek pisze spokojne, dobre wiersze, którym warto poświęcić wieczór lub poranek. Nie mają one ambicji wprowadzania żadnych zmian w krajobrazie poezji, choć gdyby dało się zmienić świat, chętnie by się za to zabrały. Ale świat istnieje za długo, już jest na to za późno”.
Adam Wiedemann
To prawdziwa przyjemność obcowania ze sztuką poetycką tej miary co wiersze Jacka Świłły, w których zalecany powrót do źródeł naszego doświadczenia, jest poparty oryginalną, choć osadzoną w tradycji awangardowej poetyką i sposobem obrazowania.
Paweł Kołodziejski
„Czytając Zamierzch, czułam się, jakbym próbowała uchwycić kontury czegoś, co nie chce dać się zamknąć w formie. Język Świłły jest surowy, niekiedy szorstki. Poeta nie prowadzi nas za rękę – raczej rozrzuca mgliste tropy, jakby chciał sprawdzić, ile czytelnik jest w stanie dostrzec pomiędzy wersami. To poezja utknięcia w czasie: wiersze unoszą się na granicy teraźniejszości i wspomnienia, między rozpoznaniem a zagubieniem. Świłło pisze o rzeczach, które pozornie są namacalne, ale pod jego piórem zyskują osobliwą przezroczystość – jak gdyby świat już dawno się rozpadł, a my tylko próbujemy poskładać resztki sensu”.
Recenzentka strony „Lubimy czytać”
„Wiersze tego tomu raz jawią mi się jak nabite sztancą na dermę i filc, innym razem jak myta szlauchem ulica, na którą niebawem spadnie śnieg i znajdujemy frajdę właśnie w tym, że coś czystego upadnie na czyste; nie że będzie myciem brudnego. Fizyczna jest przyjemność czytania ich w każdym świetle: światło nadmierne przygaszają tekstem, to przyciemnione rozjaśniają refleksem. W świetle wypośrodkowanym są drugą strugą nurtu, widać z nich wszystko tam, dokąd idziemy i tam, skąd wracamy”.
Konrad Góra
Jacek Świłło – poeta, prozaik, muzyk. Studiował we Wrocławiu polonistykę, prawo i podyplomowo filozofię. Przed laty wystawiał na prowincji prace plastyczne, prowadził rubrykę satyryczną w tygodniku lokalnym, bywał animatorem kultury. Nagradzany lub wyróżniany w wielu konkursach literackich, m.in. główna nagroda na Biennale Poezji im. K.I. Gałczyńskiego w Szczecinie, II nagroda w Konkursie Poetyckim im. S. Grochowiaka, dwukrotnie nagradzany w Turnieju Jednego Wiersza im. Rafała Wojaczka w ramach Festiwalu „Silesius” we Wrocławiu, ostatnio wyróżniony w Konkursie Poetyckim „O liść konwalii” im. Z. Herberta. Jego opowiadanie zwyciężyło w konkursie na Międzynarodowym Festiwalu Opowiadania we Wrocławiu (2010). Wydał tomiki wierszy: Tu, w dole (Lublin 2021), punkt linia płaszczyzna (Nowa Ruda 2022), Zamierzch (Nowa Ruda 2025), oraz zbiór opowiadań: Gwiazda do oka (Nowa Ruda 2023). Gra na saksofonie w afrobeatowo-jazzowym The Overview Effect (OvE) (Without territory, 2021, Geography and Geometry, 2023), ambientowo-freejazzowej, dwuosobowej Orkiestrze Ciężkiej Nieważkości (z Marcinem Jędrysiakiem; Róbszum Live, 2025) oraz dwuosobowym Projekcie NIEOCZYWISTE (z Januszem Karpem).
Karol Maliszewski – poeta, prozaik i krytyk literacki. Profesor Uniwersytetu Śląskiego Wrocławskiego pracujący na Wydziale Komunikacji Społecznej i Mediów, zajmuje się najnowszą poezją, literaturą Dolnego Śląska, krytyką literacką i dydaktyką creative writing. Opublikował kilkanaście tomów wierszy, liczne utwory prozatorskie i szereg zbiorów tekstów krytycznoliterackich, z których ostatnio ukazały się Bez zaszeregowania. O nowej poezji kobiet oraz Język w ogniu i inne metafory krytycznoliterackie.
Źródło i dodatkowe informacje: wikipedia.org
Transmisja z wydarzenia:
Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na premierę książki Marcina Bradke pt. „Czerwony Chevrolet. Opowieści z zaświatów”
Prowadzenie: spotkania Stanisław Srokowski
W części muzycznej duet fortepianowy: Anna Gągola, Joanna Litwin-Fenc.
1 grudnia (poniedziałek) 2025 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy
Zbiór opowiadań Czerwony Chevrolet. Opowieści z zaświatów Marcina Bradke to dzieło, które wymyka się prostym klasyfikacjom: balansuje pomiędzy realizmem a światem metafizycznym, między codziennością a niepokojem, który kryje się tuż pod powierzchnią zwykłych zdarzeń. Autor czerpie z bogatej tradycji literatury grozy, satyry i groteski, a jednocześnie wnosi do niej własny, rozpoznawalny styl pełen ironii, autoironii i żywej gawędziarskiej swobody, udowadniając, że jest mistrzem krótkiej formy literackiej. Sam tytułowy Czerwony chevrolet staje się nie tylko bohaterem opowiadania, ale i metaforą naszych lęków, pragnień oraz niespełnionych snów. Każde z opowiadań to literacka mozaika, w której znajdziemy zarówno duchy i zjawy, jak i ironiczne spojrzenie na ludzkie przywary. Marcin Bradke porusza się sprawnie pomiędzy humorem a grozą, sprawiając, że czytelnik z zapartym tchem śledzi narastające napięcie. To książka, którą można czytać na wiele sposobów – jedni odnajdą w niej opowieści metafizyczne, inni błyskotliwe satyry na codzienność, jeszcze inni podróż przez osobiste lęki i marzenia. Ale niezależnie od interpretacji, autor zawsze pozostaje wierny zasadzie: dobra literatura to ta, która wciąga, bawi, a zarazem każe się zatrzymać i pomyśleć. Czerwony Chevrolet. Opowieści z zaświatów to literatura, która nie tylko opowiada o duchach – ona sama staje się literackim duchem, który długo nie opuszcza czytelnika.
Marcin Bradke – absolwent polonistyki, wieloletni dziennikarz TVP Wrocław, zawodowy lektor i prezenter, twórca reportaży, programów i filmów dokumentalnych, specjalizujący się w dokumencie historycznym. Autor takich filmów jak Marzyciel (o Kornelu Morawieckim), Zamordowane dzieciństwo – o pisarzu Stanisławie Srokowskim i piekle ukraińskich zbrodni na Kresach, Sprawy honorowe (opowiadające historię pojedynków), czy Piękno utracone – o dziełach sztuki i zabytkach zniszczonych i uszkodzonych na ziemi kłodzkiej przez powódź w roku 2024. Uhonorowany tytułem Dziennikarza Roku (2011), członek Stowarzyszenia Filmowców Polskich, wieloletni felietonista miesięcznika Dolnośląska Solidarność. Miłośnik fotografii dokumentował epidemię covid we Wrocławiu, a plonem tej pracy była wystawa w Centrum Historii Zajezdnia zatytułowana Miasto w masce. Autor antologii opowiadań grozy Pokój na wieży, a także posłowia do Nocy Walpurgi Gustava Meyrinka. W roku 2017 zadebiutował zbiorem opowiadań Pies o żółtych oczach, a na przełomie roku 2018/2019 powieścią Gniew.
Stanisław Srokowski – pisarz, poeta, dramaturg i publicysta. W swoich powieściach Ukraiński kochanek, Zdrada oraz w zbiorze opowiadań Nienawiść nawiązuje do tragicznych wydarzeń z czasu II wojny światowej, kiedy to ziemie wschodnie II Rzeczpospolitej ogarnęła fala ludobójstwa, dokonywanego przez ukraińskich nacjonalistów na Polakach. Na kanwie Nienawiści powstał film W. Smarzowskiego Wołyń. Jest też autorem tomów poetyckich Ciszo milcz! Bólu mów! oraz I otworzę wasze ogrody. Laureat wielu nagród i wyróżnień. W 2010 roku otrzymał Krzyż Solidarności Walczącej, w 2021 zaś odebrał przyznaną mu przez IPN statuetkę „Semper Fidelis”. W ostatnich latach ukazało się kilka jego książek publicystycznych: Skąd się wzięli pożyteczni idioci, Widma noc, dwa tomy książki dokumentalnej o ukraińskim ludobójstwie w Hucie Pieniackiej (Zanim spłonęli żywcem, Z kościoła do piekła), a także Dwie miłości licealisty, Wiersze miłosne dla Marii, Tajemnicza podróż.
Transmisja z wydarzenia:
Klub Muzyki i Literatury we Wrocławiu zaprasza na premierę książki Stanisława Srokowskiego pt. „Tłuste koty, czyli parlament zwierząt”
Czytanie fragmentów: Stanisław Melski
28 listopada (piątek) 2025 roku o godz. 18.00
Wstęp wolny. Zapraszamy
Tłuste koty, czyli parlament zwierząt to błyskotliwa, a zarazem ostra jak brzytwa satyra na współczesne mechanizmy władzy i społeczne ideały. W duchu Orwella autor ukazuje absurdalność i tragikomiczne aspekty politycznych gier, gdzie spryt, manipulacja i chęć dominacji znaczą więcej niż prawda i dobro wspólne. Wśród dzików, lisów, szczurów i kuropatw aż roi się od znajomych twarzy, a ich polityczne przepychanki – choć przepełnione humorem – do złudzenia przypominają te z ludzkiego świata. Tłuste koty to nie tylko śmiech, to także gorzka refleksja nad tym, jak łatwo dajemy się zwieść pozorom i jak często nasze społeczne i polityczne idee stają się pozbawione sensu. Zwierzęta uczą się demokracji, jednak ich zmagania z wyborem przywódców i z zasadami sprawiedliwości stają się przypomnieniem, jak często władza zamienia się w farsę. To książka, która bawi, prowokuje i zmusza do myślenia, obnażając mechanizmy władzy, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się sprawiedliwe, a w rzeczywistości bywają całkowicie puste.
Stanisław Srokowski – pisarz, poeta, dramaturg i publicysta. W swoich powieściach Ukraiński kochanek (2008), Zdrada (2009) oraz w zbiorze opowiadań Nienawiść (2006) nawiązuje do tragicznych wydarzeń z czasu II wojny światowej, kiedy to ziemie wschodnie II Rzeczpospolitej ogarnęła fala ludobójstwa, dokonywanego przez ukraińskich nacjonalistów na Polakach, a także na Ormianach, Czechach i Cyganach. Na kanwie Nienawiści powstał w 2016 roku znakomity film Wojciecha Smarzowskiego Wołyń. Jest też autorem tomów poetyckich Ciszo milcz! Bólu mów! (2021) oraz I otworzę wasze ogrody (2022). Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, a jego utwory były tłumaczone na kilkanaście języków europejskich. W 2010 roku otrzymał Krzyż Solidarności Walczącej, w 2021 zaś odebrał przyznaną mu przez IPN statuetkę „Semper Fidelis”. W ostatnich latach ukazało się kilka jego książek publicystycznych: Skąd się wzięli pożyteczni idioci (2020), Widma noc (2021), dwa tomy książki dokumentalnej o ukraińskim ludobójstwie w Hucie Pieniackiej (Zanim spłonęli żywcem, 2024, Z kościoła do piekła, 2025), a także Dwie miłości licealisty (2023), Wiersze miłosne dla Marii (2023), Tajemnicza podróż (2024).
Stanisław Melski – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser. Absolwent Studium Aktorskiego przy Teatrze Polskim we Wrocławiu. Związany z Teatrem Polskim we Wrocławiu od 1 września 1981 roku. W marcu 2008 roku na podstawie przedstawienia Tango Sławomira Mrożka złożył egzamin reżyserski w Warszawie i uzyskał tytuł reżysera teatralnego. Od roku 1990 do 2017 z żoną Grażyną prowadził Teatr Dziesiątka w X LO we Wrocławiu, w którym wyreżyserował 75 spektakli. Autor pięciu tomików poezji: Wiązanki i wieńce (1985), Uciekaj z miasta (1988), Pyłki, płatki, kolce (1991), Stasiu, proszę kup... (1996), Pater Noster qui es (2025).
Koncert transmitowany online